سرویس: اخبار شهرضا ۱۲:۱۱ - دوشنبه ۱۵ دی ۱۳۹۹

رمضانعلی کاوسی

خواندنی|گاهی یک سوزن هم به خودمان بزنیم!

شهرضا نیوز-همۀ ما حق داریم منتقد دولت باشیم، منتها سزاوار است کمی هم به عیوب خودمان بنگریم؟ آیا بهتر نیست گاهی یک سوزن به خودمان بزنیم و یک جوال دوز به دولت

 

کرونا همچنان می تازد و جان عزیزانمان را می­گیرد. هر روز بیماریِ جدیدی از راه می رسد و گرفتارمان می کند. تورم و گرانی خیلی وحشتناک دست بیخ گلوی خانواده ها گذاشته و می فشرد. کسب و کارها کم رونق یا بی رونق شده. به نظر می رسد قرار نیست از دولتمردان محترم آبی گرم شود. انگار برای برخی از دولتمردان فرقی نمی کند مردم نتوانند گوشت و مرغ بخرند، قیمت تمام اقلام موجود در بازار ظرف چند ماه دو برابر شود و… .

عدم توجه کافی دولتمردان به اقشار آسیب پذیر جامعه فقط یک روی سکه است. اگر منصفانه فکر کنیم ما مردم هم بی تقصیر نیستیم. همۀ ما حق داریم منتقد دولت باشیم، منتها سزاوار است کمی هم به عیوب خودمان بنگریم؟ آیا بهتر نیست گاهی یک سوزن به خودمان بزنیم و یک جوال دوز به دولت. به نظر شما همۀ فروشندگانی که از جنس همین مردمند به خریداران رحم می­کنند؟ آیا سرمایه داران از ربا و نزول و احتکار مبرا هستند؟ آیا خود ما وقتی وارد فروشگاههای زنجیره ای می شویم هول نمی زنیم تا اقلام کمیاب را بیشتر داخل سبد خرید بگذاریم؟ آیا همۀ پزشکان به بیماران خود رحم می­کنند و بدون اخذ زیرمیزی بیمار خود را عمل می کنند؟

متأسفانه درد از ناله سبقت گرفته است. وقتی خودمان به خودمان رحم نمی کنیم، وقتی به راحتی دروغ می گوییم، وقتی حجاب و پوشش خانمها روز به روز ناجورتر می شود، وقتی اختلاط محرم و نامحرم برای بسیاری از خانواده ها عادی شده، وقتی حیا و غیرت در زندگی خیلی ها محلی از اِعراب ندارد، وقتی بالاشهرنشینان جامعه با افتخار سگ گردانی می کنند، وقتی بیت المال به راحتی اختلاس و غارت می شود، وقتی به نماز و روزه و انجام واجبات الهی اهمیت نمی دهیم، وقتی فیلم های سینمایی و سریال های شبکه های خانگی عملاً خیانت و بی بند و باری را ترویج می کنند، وقتی دستورات خداوند را سبک می شماریم، نباید به فکر توبه باشیم؟

وقتی شبکه های مجازی حیاط خلوت اغلب ما شده و هر تصویری را در آن با دیگران به اشتراک می گذاریم، وقتی بیشترین اهمیت را به خوراک و پوشاک فرزندانمان می دهیم، اما بذر اخلاق و ارزشها را در وجودشان نمی کاریم، وقتی از اقامۀ چند رکعت نماز در شبانه روز به اندازۀ یک کوه کندن خسته می شویم؟ ما مقصر نیستیم؟

چرا بعضی از ما درآمد حلال خود را با درآمد حرام مخلوط می کنیم؟ چرا وقتی دچار سختی و گرفتاری می شویم، سخت دامن خداوند را می چسبیم، اما وقتی گرفتاری مان مرتفع شد او را فراموش می کنیم؟! چرا به اسم تمدن و روشنفکری اجازه می دهیم پسرها و دخترهایمان هر لباسی را بپوشند و در جامعه ظاهر شوند؟ چرا وقتی در محل کار خود کم کاری می کنیم، یا مثل آب خوردن رشوه می گیریم، توقع داریم حقوقی که می گیریم با برکت باشد؟ واقعاً ما را چه می شود؟

خوب است به این جملات زیبا که در فضای مجازی هم منتشر شده بیشتر توجه کنیم. یادمان باشد انسان که غرق شود قطعا می میرد. چه در دریا، چه در رؤیا، چه در دروغ، چه در گناه، چه در خوشی، چه در قدرت، چه در جهل، چه در انکار، چه در حسد، چه در بخل، چه در کینه، چه در انتقام. پس مواظب باشیم غرق نشویم!

پاسخی بگذارید

توجه: از انتشار نظرات توهین آمیز معذوریم.