سرویس: اخبار شهرضا ۱۴:۴۰ - یکشنبه ۱۲ آبان ۱۳۹۸

نگاهی به عواقب تک فرزندی

شهرضانیوز- آیا تک فرزندی یک بحران برای جامعه محسوب می شود یا عاملی برای پیشبرد اهداف یک جامعه فعال است؟ این سوال کارگروه های بسیاری را درگیر خود ساخته است که یک جواب ساده دارد.

گروه فرهنگی شهرضانیوز:
«قدیما، مردم چطوری این همه بچه رو بزرگ می کردند!؟ من که تحمل بزرگ کردن این یکی رو هم ندارم.» امروزه جملاتی شبیه این، مدام در دهان مادران جوان ایرانی می چرخد.
این روزها بسیاری از زوج های جوان، تک فرزندی را به عنوان یک روش برای ادامۀ زندگی خود برگزیده اند. شرایط سخت اقتصادی جامعه، کوچک شدن خانه ها، بالا رفتن سن ازدواج، مشغله های زیاد و عللِ فراوان دیگر سبب شده اکثر زوج ها به داشتن یک فرزند بسنده کنند.
تک فرزندی از آن دست پدیده هایی است که محاسن خودش را دارد. هزینۀ کمتری به خانواده ها تحمیل می شود. کنترل فرزند راحت‌تر است. صمیمیت عمیقی بین والدین با تک‌فرزندها وجود دارد و… .
عموماً تک فرزندهایی که بیشترِ اوقاتِ خود را در خانه می گذرانند و امکان ارتباط آنها بچه های هم سن خود مثل پسرعمو، دخترخاله و… وجود ندارد، گوشه گیر، لوس و مغرور بار می آیند. ممکن است والدین فرصت هایی فراهم کنند که کودکانشان با بچه های فامیل ارتباط برقرار کنند، اما این فرصت های محدود هرگز جای داشتن خواهر یا برادر را پر نمی کند. داشتن خواهر و برادر، تلاش برای رسیدن به برخی از اهداف در کودکی را تقویت می کند.
تک فرزندها نسبت به غیر تک فرزندها بیشتر مورد توجه والدین هستند. معمولا این افراد در بزرگسالی و با ورود به اجتماع از دیگران هم انتظار حمایت دارند. تحمل ناامیدی ها و فشارهای روحی در تک فرزندان کمتر است.
با نگاهی اجمالی به کشورهای در حال توسعه می بینیم دولت ها هر روز فرزند آوری را تشویق می کنند و با اعطای مزایایی ویژه، خانواده ها را به داشتن فرزند بیشتر ترغیب می کنند. مادران غربی هم با توجه به اینکه اکثرا شاغل هستند، اما بیش از دو یا سه فرزند دارند.
این پدیده در ایران هنوز به شکل علمی بین مردم جا نیفتاده است، اما خیلی از روانشناسان در صدد هستند با بیان معایب تک فرزندی خانواده ها را به داشتن فرزند بیشتر ترغیب کنند.
برای بیست سی سال اولِ بعد از تشکیلِ زندگی مشترک، تک فرزندی به نوعی سبب آسایش زوجین محسوب می شود. اما مشکلات زمانی بروز می کند که گرد پیری بر چهرۀ افراد می نشیند و عوارض کهنسالی یکی بعد از دیگری رخ می نمایاند. در چنین زمانی اگر فرزند به اعتقادات دینی پایبند باشد، مجبور است به تنهایی مسئول مراقبت از پدر و مادرخود را برعهده بگیرد که کاری است بسیار مشکل.
تک فرزندها وقتی بزرگ شدند و تشکیل خانواده دادند، هرگز داشتن برادرزاده و خواهرزاده را تجربه نمی‌‌ ‌کنند. مراودات فامیلی آنها به شدت کاهش می یابد. گوشه نشینی به آنان تحمیل می شود و… . باید متذکر شویم رفت و آمد با دوست و رفیق هرچه قدر هم خوب باشند، جای خواهر و برادر را پر نمی کند.
یکی از عیوب بزرگ تک فرزندی این است که در آینده نرخ رشد جمعیت به شدت کاهش می یابد. تداوم این روند، سبب خواهد شد کشور ما در آینده دچار پیری جمعیت شود. پیر شدن جمعیت، سبب کمبود نیروی کار خواهد شد. با این رویداد، هزینه های تأمین اجتماعی بالا می رود و رشد اقتصادی کشور تنزل پیدا می کند. با ادامۀ این روند، در آینده دولت ها مجبور خواهند شد نیروی کار از خارج وارد کنند که این پدیده نیز معضلات خاص خودش را به دنبال خواهد داشت.
به نقل از خبرگزاری ها، در حال حاضر بیش از یک میلیون و ۶۰۰ هزار فرصت شغلی در کشور ژاپن وجود دارد که نیروی کاری برای اشتغال به آن وجود ندارد. همین موضوع سبب شده است تا دولت ژاپن به فکر جذب نیروی کار خارجی باشد.
شاید بعضی پیش خود فکر کنند، هرچه جمعیت یک کشور کمتر باشد، رفاه بیشتری عاید افراد جامعه خواهد شد. باید از آنها پرسید آیا جمعیتِ بیشتر مستلزم فقر است؟ به طور قطع نمی‌توان این الزام را پذیرفت که جمعیت زیاد با فقر ملازم باشد. به طور مثال کشور چین با ۱ میلیارد و ۲۰۰ میلیون جمعیت در وضعیتی کاملاً متفاوت با کشور هند با قریب همان جمعیت، قرار دارد. هر دو کشور جمعیت زیادی دارند، اما فقرایی که در هند زندگی می کنند به مراتب بیشترند.
در هر حال، سیاستِ محدود کردن رشد جمعیت در دولت های گذشته، زنگ خطر را در کشور ما نیز به صدا درآورده است. مقام معظم رهبری هم در سخنرانی های مختلف بارها نسـبت به وضع کنونی جمعیت هشدار داده اند. پیشنهاد اینجانب این است که خانواده هایی که امکانات رفاهی مناسبی دارند، بیشتر پیرامون این قضیه فکر کنند و به یک یا دو فرزند اکتفا نکنند.

 

نویسنده: رمضانعلی کاوسی

انتهای پیام/

پاسخی بگذارید

توجه: از انتشار نظرات توهین آمیز معذوریم.